SNS Historisch Centrum

 Contact       Disclamer     Facebook      Youtube

SNS Historisch Centrum Contact disclamer
Over ons About us Bankgebouw Geschiedenis vergaderruimte Virtuele Rondleiding

Om het sparen weer te bevorderen werden er verschillende initiatieven genomen, door de overheid en door particulieren. De overheid stelde in 1948 de Nationale Spaarraad in. De verenigde spaarbaken richtten de Stichting Spaarpropaganda op. Sparen werd niet alleen gepropagandeerd als een plicht tegenover het vaderland, maar ook als een individuele verdienste. Het werd bovendien gezien als een middel om te leren omgaan met geld en als zodanig als essentieel onderdeel van de opvoeding. Het is dan ook niet verwonderlijk dat er bijzondere regelingen werden ingesteld om de spaarzin van de jeugd aan te moedigen. De belangrijkste was de Jeugdspaarwet van 1958, die vooral bekend werd door de daarin opgenomen Zilvervlootregeling. Jongeren van 15 tot 20 jaar oud konden een overeenkomst met een (spaar)bank sluiten. Na een periode van minimaal vijf jaar sparen gaf de overheid een extra premie van tien procent over het gespaarde bedrag. Vooral in de jaren vijftig en zestig was deze regeling bijzonder populair.

 

Begin jaren negentig werd de zilvervlootregeling opgeheven. De morele motieven achter het sparen waren in de jaren zeventig en later aan slijtage onderhevig geraakt. Spaargeld werd steeds meer gebruikt om materiële doelen na te streven, zoals het kopen van een fiets of bromfiets. Naast welvaart werd welzijn belangrijker. Er werd ook steeds meer geleend, met verstrekkende gevolgen.

Na de tumultueuze ontwikkeling op de financiële markten van de laatste jaren ondervindt het sparen momenteel een duidelijke herwaardering, evenals de morele motieven erachter. De SNS Bank stimuleert deze tendens. Zij heeft sinds kort de (domein)rechten op de naam Zilvervloot verworven. Vanuit haar lange en rijke traditie als spaarbank wil zij het Zilvervloot Sparen op een eigentijdse en aansprekende manier nieuw leven inblazen.


Affiches uit de collectie van het SNS Historisch Centrum

Zilvervloot Sparen


Kort na de Tweede Wereldoorlog was sparen weinig populair. De oorlog had de waarde van geld ondergraven, onder meer door extreme inflatie. De erop volgende geldzuivering deed gespaarde vermogens definitief verdampen. De traditionele argumenten om te sparen hadden echter nog niets aan kracht verloren. Op persoonlijk/individueel niveau kon spaargeld dienen als buffer voor de oude dag, of als voorziening in geval van ongevallen en ziekte. Op landelijk niveau was het opbouwen van spaartegoeden noodzakelijk omdat er kapitaalvorming nodig was voor de wederopbouw. Aan sparen werd bovendien een morele betekenis toegekend. Het zou de zelfredzaamheid bevorderen, de onafhankelijkheid vergroten en persoonlijke verantwoordelijkheid kweken. Door het uitstellen van behoeftebevrediging werd sparen ook gezien als karaktervormend.