Zilvervloot



SNS Historisch Centrum

 Contact       Disclamer     Facebook      Youtube

SNS Historisch Centrum Contact disclamer
Over ons About us Bankgebouw Geschiedenis vergaderruimte Virtuele Rondleiding

De Zilvervloot - het spaarplan voor jongeren

Onder het motto: je kunt niet uit­geven wat je niet hebt, werd voor­al het sparen als grote deugd van­af de financiële kansel verkon­digd. Een boodschap die er al vroeg ingeramd werd, zo herin­ner ik me uit mijn eigen jeugdja­ren. Kent u de zilvervloot en de jeugdspaarwet nog? Dit hield in dat jongeren op een rekening bij de bank geld konden sparen tot een maximumbedrag per kalender jaar, waarna ze aan het eind van die periode van de staat een premie kregen van tien procent van het spaartegoed. Bij ons op de lagere school had­den we het 'spaarbankboekje'. Dat betekende elke vrijdag spaarzegels kopen bij de meester. Een vol­le kaart leverde vijf harde guldens op die werden bijgeschreven op de rekening. Er waren thuis twee dingen waarvoor ik de postbode bijna van zijn fiets trok: de Donald Duck en de afschriften van de bank, waarop ik mijn saldo ge­staag zag groeien.


Merkwaardig genoeg zijn het juist de generaties die toen op­groeiden, die nu de sleutelposi­ties bekleden bij de banken. Wat is er met hen gebeurd? Wanneer en waarom lieten zij het mantra sparen, sparen, sparen vallen voor de tegenpool lenen, lenen, lenen? Hoe het ook zij, het lijkt erop dat ze alsnog het licht hebben gezien, zo liet Herman Harder mij weten. Zijn SNS heeft bijvoorbeeld sinds enkele jaren het project Weet wat je Besteedt! omarmt „Dit pro­gramma voor jongeren past bij on­ze missie om geldzaken eenvou­dig te maken. We willen dat zij hun financiën begrijpen en zo ook minder schulden maken", staat er op de website. Misschien dat de dames en heren bestuurders straks eerst even een bezoekje aan de expo in het Wal­kate kunnen brengen; daar ligt vast wel een stapel oude spaar­bankboekjes.

Buurtpraat

ZILVERVLOOT

Olger Koopman, dinsdag 4 september 2012, de Stentor ©2012 Wegener Nieuwsmedia.

De bank. Sinds het uit­breken van de crisis is het een beetje een vies woord geworden. Door slecht rentmeesterschap en het ongebreideld verlenen van ri­sicovolle leningen zouden banken een belangrijke oorzaak vormen van de financiële sores waarin wij nu verkeren. Hoe is dat nou toch zover geko­men, vroeg ik mij keer op keer af toen ik vorige week aan de hand van Herman Harder door het Frans Walkate Archief struinde. Trots troonde hij me langs een on­afzienbare collectie parafernalia die hij verzamelde tijdens een strooptocht langs tientallen SNS-filialen in den lande. Het moet uiteindelijk leiden tot een permanente expositie van het bancaire verleden van de SNS-bank; de broodheer van het Walkate. De verzameling geeft een fascinerend kijkje in de na-oorlogse decennia toen de ban­ken nog op hun centjes letten, maar ook een moralistisch vinger­tje opstaken richting de consu­ment.